وقتي همه ي آن كاش ها به دعا هاي شبانه ام گره خورد

تو بودي كه جلوي دروازه ي استجابت نگاهم مي كردي

ايستادي محكم تر از هر وقت ديگر

بي رحم تر از همه ي بي رحمي كه در وجودت نبود

خيره به راه بازگشت و فقط مي گفتي برو

 دل در دست آواره ي دعايم، باديه نشين راه بازگشت شدم

 خيره به در كه شايد به جرعه اي دلجويي مهمانم كني

گاهي مي آمدي جلو

سر مي زدي،خشكي صدايت را مي آوردي و اخم دلت را         

من را راهي كردي با همان خط قرمز رفتارت

خيلي سخت گذشت

اما گذشت

من امروز همين خانه را دوست دارم

بدون آه براي داشتن روزهايي كه رفت

من امروز همين خانه را دوست دارم

با دلي پر از سپاس براي خط قرمز تو

من امروز در همين خانه خيلي خيلي

خوشبختم

دل من می لرزد

او خوشحال است

دل من می خندد

او و نگاهش شرمسار

پر تلاطم از عشق

من و دل آشفته

گرم تنهایی خود

دل من می لرزد

روزهای رفته

لحظه ها بی تکرار

دل من آشوب است

کاش هایی مرده

به دلم می گویم

برنمی گشتی کاش

"من نه از شعر چیزی میدونم که جسارت کنم و نه جرات شاعری دارم،

این چند خط همین الان بی مقدمه زد به سرم، با اعلام عذر خواهی از عالم شعر و ادب"

از تو

از دلم

از این همه آرامشی که در آغوشش فشارم میدهد

از عاشقی دل تو

از آن طوفانی که بی خبرم هنوز

صد دریغ و درد که "ب" "بسم الله" ام گم شده

تو یه روز خوب پائیزی زنگ در زده شد...

(بابام بود) ...

نشست روبه روی چشمام

نگاهم کرد، از همون نگاه های گرم، مخصوص یه پدر

از اون نگاه های مهربون!

گفت:"خوبی؟ اوضاع خوبه؟"

از خودش یاد گرفتم، گفتم :"شکر!"

خندید...

نگاهم کرد،

از اون نگاه ها که من همه چیزو می دونم...

گفت:"نگران نباش، هیچ وقت از طلا بودن تو کم نمی شه..."

خانوم باش!

ناخن روی تخت سیاه دلم می کشد.

اما اگر سرم بیایید چی؟

گاهی با خودم دعوا می کنم"نترس،بدتر سرت میاد"

گاهی نمی تونم مقاومت کنم

حال زارونزاری دارم

معجزه" رو پی..." میگه نگو، نیست... خدا کنه!!!

جناب دل"پر از ..."

شاید خالی!

این روزها سر سوزن بی خیالی 

شاید حسرت شده!!!

"چقدر از این پست های پر گله بدم میاد"

"يك ساعت كه آفتاب بتابد,خاطره ي آن همه شبهاي باراني از ياد مي رود"

ولی من فکر میکنم در زمانه ی ما یا جمله از اعتبار تهی شده

و یا

خورشید مثل قدیم کارشو انجام نمی ده

چه زمونه بد شده

همه می خوان کم فروشی کنن...

حتی جناب خورشید...

دیگه نتونستم تحمل کنم

زدم بیرون

خونه ی مامان

اندازه ی یه شب خوابیدن اجازه داد بمونم

صبح بیرونم کرد

الان اندازه ی همه ی عشق بی خودم تنهام...

عیدتون مبارک

انگار از جزیزره ی گنج دست خالی برگردی...

حکایت امسال نیست آااا

مال هر روز روزگار ...

من تکرار عاشقانه تو را کردم

نرسیده به لحظه افطار من روزه خورده ی عشق تو  بودم.

ترسم از این شبهای راز و نیاز است

باز نام تو

خواستن تو

نداشتن تو

تو

تو

تو...

نکند باز توبه هایم بسوزد؟

خودت برایم دعا کن