زمانه جوری حرف می زند گویی از گذشته ها خیلی گذشته...

پس چرا از سوز دلتنگی من چیزی نمی گذرد؟! هنوز مثل روز اول داغ داغ داغ

من هنوز چشم انتظارم و هر روز شرمسارتر از انتظارم.

کاش صدایم می کردی...

کاش کسی نبود تا زندگی را می دزدیدیم و میان دو نگاه تقسیم می کردیم....

کاش..

کاش...

کاش...

امان از این همه کاش

کاش هیچ کاشی نبود.

آهای اون که از گذشته هام با خبری:

 دل من هنوز مثل همون روزا مونده فقط کمی شرمندگی از این همه عاشقی بهش گره خورده.

رمضان پارسال را به یاد آر...
گفته ها و نگفته ها...
شروعی تازه با هم...
پارسال دوست امسال فاصله...
فاصله آرام آرام زیاد شد...
اما نمی گذارم فاصله در خاطراتم لانه بسازد...
تو را به خیر و ما را به خاطرات شیرین!

این برایم مصیبتی بزرگ است...

من هنوز دوستش دارم...

خیلی دوستش دارم

بیشتر از «...» دوستش دارم.

این روزها خیلی خیلی اذیت می شم.

من هنوز با عشقم بی فاصله ام!

یا خدا

غرق غرقم..

در راز و نیازم...

پر از دعایم...

ضیافت مبارک

این روزها که می گذرد

شادم.

این روزها که می گذرد

شادم که می گذرد...

محرم آمد.

بي صدا مثل هميشه و پر سوز داغ تر از هميشه.

باز محرم، فصل دانه دانه شدن دلم ...

آه برادرم!

باز ياد، اشك، نياز، سوز ...

باز خواهر!

آی برادر...

يا زينب!

نگاهي كنيد بر اين دل، برهوت خشك و بي آب و علف ...

اين اشك ها را توان گفتن نيست.

"اين دل هم چنان تنگ است"

شگفتا

         که نبودیم.

          عشق ما 

            در ما

                                    حضورمان داد.

            پیوندیم اکنون

                آشنا

            چون خنده با لب و اشک با چشم

                                                                                                                           «ا.شاملو»

    من

             او

                      پیوند

   این روزها در دلم قیامتی است...

عاشقی با طعم جدید.

چه غربت و چه آدمیزادی!

کسی باشی که هیچ کس زبان دلت را نفهمد و تو سرشار از حرف دل باشی.

کسی هم که می فهمد٬ یکی باشد که نباید باشد.

خدایا من این دل و دلتنگی و این همه حرف را  چه کنم؟!

 دل من می رقصد.

دل من به ساز می رقصد.

دل من به ساز آسمان می رقصد.

اگرچه سخت!

اما می رقصد...

همیشه گفته اند میوه ی درخت انتظار شیرین است.

کاش این نهال به بار بنشیند.

شكايتي نيست اگر اين روزها هم سفره و سنگ صبورم جناب محترم تنهاي است.

مي سازيم!

ايشان هم خوب رفيقي هستند بر اين دل نازك طبع و زود رنجٍ ما...

اينجا همه رفتند"خوب گوش كن!" همه رفتند كه من و دل خلوت كنيم اين روزهاي زيباي آخرٍ...

دل، اگر دلتنگ است حرفي نيست مي سازيم چرا كه دوستان بر ما اين جور صلاح ديدند .

شكر! كه بالاي سر اين خلوت خدايي است به عظمت تمام تنهايي هاي عالم.

آهاي دوستان خير خواه من...

شكايت نمي كنم، به دل نمي گيريم و هرچه گوييد فرمان مي كنم، اما تضميني ندارد كه اگر بر اين راه نشتم، باز برخيزم، كه اين تنهايي بر من خوش تر است.

"شما صلاح ديديد"

دوستانم به آرامش و خلوتي  كه اين روزها براي من و دل تجويز كردند مي گويند:

"آرامش قبل از طوفانٍ عروسي"

هيس!

ادامه نده، باورم مي شه ها...

نمي شه كه رفته باشه!

نبودنش مثل نبودن نمازٍ صبح زندگي رو ناقص مي كنه، انگار شروع نداشته باشه...

 مگه مي شه خدا نماز صبحُ تعطيل كنه؟!

هست، اون نرفته، همين جاهاست...

مامان ها هيچ وقت خيلي دورتر از ما نمي ايستند...

هيس!

ديگه نگو!

می ترسم باورمون بشه...

دیگه نگو...

مي دونم!

مامانش زنده است...